Korte beschrijving/Annotatie

Essayistische reflectie op de maatschappelijke gevolgen van 9/11 in Europa, met focus op jongeren, islam, migratie en integratie. Vanuit ervaringen in multicultureel Rotterdam in de jaren nul en met een historische blik wordt de balans opgemaakt van vijfentwintig jaar debat. De tekst onderzoekt hoe discussies over de plaats van islam in de westerse samenleving zijn blijven voortduren en verbindt dat met racisme, nationale identiteit en de spanning tussen kosmopolitische idealen en grenzendiscussies.

Tekst achterflap

Met een nieuwe voorwoord: 25 jaar na 9/11
In Europa veranderden de levens van jongeren na de aanslagen van 9/11: hun aanwezigheid was plots onderwerp van discussie. De plek van de islam in de westerse samenleving, en migratie en integratie leidden tot verhitte debatten. El Hamidi groeide op in de multiculturele straten van Rotterdam in de jaren nul. We zijn nu vijfentwintig jaar verder en de discussie duurt nog steeds voort. El Hamidi maakt de rekening op, niet alleen vanuit persoonlijk perspectief, maar ook met de blik van historicus: waar bevinden we ons nu als samenleving? Wat zegt het bijvoorbeeld als voetballers met een donkere huidskleur de ene dag nationale helden zijn, maar na een verloren finale racistisch worden bejegend? En is er iets terechtgekomen van onze kosmopolitische idealen, of zijn we verzand geraakt in oeverloze grenzendiscussies?

Beschrijving

Met een nieuwe voorwoord: 25 jaar na 9/11
In Europa veranderden de levens van jongeren na de aanslagen van 9/11: hun aanwezigheid was plots onderwerp van discussie. De plek van de islam in de westerse samenleving, en migratie en integratie leidden tot verhitte debatten. El Hamidi groeide op in de multiculturele straten van Rotterdam in de jaren nul. We zijn nu vijfentwintig jaar verder en de discussie duurt nog steeds voort. El Hamidi maakt de rekening op, niet alleen vanuit persoonlijk perspectief, maar ook met de blik van historicus: waar bevinden we ons nu als samenleving? Wat zegt het bijvoorbeeld als voetballers met een donkere huidskleur de ene dag nationale helden zijn, maar na een verloren finale racistisch worden bejegend? En is er iets terechtgekomen van onze kosmopolitische idealen, of zijn we verzand geraakt in oeverloze grenzendiscussies?

Details