Korte beschrijving/Annotatie

Non-fictie over Silvia Labayru, een Argentijnse militante die tijdens de militaire dictatuur werd ontvoerd, vastgezet in ESMA, gemarteld en seksueel misbruikt, en daar een dochter kreeg. Na haar vrijlating volgde ballingschap in Madrid en sociale veroordeling door voormalige medestanders. Het relaas verbindt haar persoonlijke geschiedenis met politiek geweld, verdwijningen, verraad en de nasleep van dictatuur. De tekst is gebaseerd op interviews van onderzoeksjournaliste Leila Guerriero, in de context van een rechtszaak over seksueel geweld tegen ontvoerde vrouwen.

Tekst achterflap

Eind jaren zestig was Silvia Labayru een verlegen tiener uit Argentiniëdie dol was op lezen, dieren en
John F. Kennedy. Ze kwam uit een militaire familie – haar vader was burger-piloot en lid van de luchtmacht.
Op haar dertiende ging ze naar de Nationale School van Buenos Aires, en daar kwam ze in contact met linkse studentengroeperingen. In maart 1976 maakte een staatsgreep plaats voor een militaire dictatuur in Argentinië.
Op dat moment was Labayru twintig jaar, vijf maanden zwanger, en lid van de inlichtingendienst van de Montoneros,
een gewapende Peronistische groepering.

Op 29 december 1976 werd ze ontvoerd en overgebracht naar een detentiecentrum binnen de ESMA (de opleidingsschool voor onderofficieren van de marine), waar duizenden mensen zijn gemarteld en vermoord.
Ze beviel daar van haar dochter, die een week later aan haar grootouders van vaderskant werd toevertrouwd.
Labayru werd gemarteld en veelvuldig misbruikt door een officier, ze verrichtte dwang arbeid, en werd gedwongen te
doen of ze de zus was van een infiltrant in de organisatie Moeders van de Plaza de Mayo. Die operatie resulteerde in de
verdwijning van drie Moeders en twee Franse nonnen.

In 1979 kwam ze vrij en terwijl ze met haar anderhalf jaar oude dochter in het vliegtuig naar Madrid zat, dacht ze: ‘Deze hel is voorbij.’ Die was echter niet voorbij – Argentijnen in ballingschap veroordeelden haar en beschuldigden haar van verraad vanwege de verdwijning van de Moeders.
Veracht door haar voormalige medestrijders en gesteund door een paar loyale vrienden in ballingschap in Europa,
bouwde ze een nieuw leven op. Tot 2018, toen ze werd benaderd door een man die in de jaren zeventig haar partner was
geweest in Buenos Aires. Toen begonnen zich de contouren af te tekenen van iets heel anders.

Onderzoeksjournaliste Leila Guerriero begon in 2021 met het interviewen van Silvia Labayru, terwijl zij wachtte op de
uitspraak in het eerste proces over seksueel geweld tegen vrouwen die tijdens de dictatuur waren ontvoerd, aangespannen
door Labayru en anderen. Gedurende bijna twee jaar sprak Guerriero met Labayru’s vrienden, ex-partners, haar huidige partner, haar kinderen, en haar metgezellen in gevangenschap en militante strijd.

Guerriero zet een waargebeurde zaak van politiek terrorisme om in een boeiend, aangrijpend, en tegelijk humoristisch verhaal over extreme ervaringen en het krachtige over levingsinstinct van de mens.

Beschrijving

Eind jaren zestig was Silvia Labayru een verlegen tiener uit Argentiniëdie dol was op lezen, dieren en
John F. Kennedy. Ze kwam uit een militaire familie – haar vader was burger-piloot en lid van de luchtmacht.
Op haar dertiende ging ze naar de Nationale School van Buenos Aires, en daar kwam ze in contact met linkse studentengroeperingen. In maart 1976 maakte een staatsgreep plaats voor een militaire dictatuur in Argentinië.
Op dat moment was Labayru twintig jaar, vijf maanden zwanger, en lid van de inlichtingendienst van de Montoneros,
een gewapende Peronistische groepering.

Op 29 december 1976 werd ze ontvoerd en overgebracht naar een detentiecentrum binnen de ESMA (de opleidingsschool voor onderofficieren van de marine), waar duizenden mensen zijn gemarteld en vermoord.
Ze beviel daar van haar dochter, die een week later aan haar grootouders van vaderskant werd toevertrouwd.
Labayru werd gemarteld en veelvuldig misbruikt door een officier, ze verrichtte dwang arbeid, en werd gedwongen te
doen of ze de zus was van een infiltrant in de organisatie Moeders van de Plaza de Mayo. Die operatie resulteerde in de
verdwijning van drie Moeders en twee Franse nonnen.

In 1979 kwam ze vrij en terwijl ze met haar anderhalf jaar oude dochter in het vliegtuig naar Madrid zat, dacht ze: ‘Deze hel is voorbij.’ Die was echter niet voorbij – Argentijnen in ballingschap veroordeelden haar en beschuldigden haar van verraad vanwege de verdwijning van de Moeders.
Veracht door haar voormalige medestrijders en gesteund door een paar loyale vrienden in ballingschap in Europa,
bouwde ze een nieuw leven op. Tot 2018, toen ze werd benaderd door een man die in de jaren zeventig haar partner was
geweest in Buenos Aires. Toen begonnen zich de contouren af te tekenen van iets heel anders.

Onderzoeksjournaliste Leila Guerriero begon in 2021 met het interviewen van Silvia Labayru, terwijl zij wachtte op de
uitspraak in het eerste proces over seksueel geweld tegen vrouwen die tijdens de dictatuur waren ontvoerd, aangespannen
door Labayru en anderen. Gedurende bijna twee jaar sprak Guerriero met Labayru’s vrienden, ex-partners, haar huidige partner, haar kinderen, en haar metgezellen in gevangenschap en militante strijd.

Guerriero zet een waargebeurde zaak van politiek terrorisme om in een boeiend, aangrijpend, en tegelijk humoristisch verhaal over extreme ervaringen en het krachtige over levingsinstinct van de mens.

Details