Korte beschrijving/Annotatie

Poëzie in de vorm van een doorlopend verhaal van honderd-en-een gedichten over een opname in een psychiatrische kliniek in 2009 na een psychotische crisis. De tekst volgt het slepende bestaan in een tussenfase waarin de hersenen ontregeld zijn en een diagnose nog ontbreekt. Binnen de gesloten omgeving bestaan de dagen uit alledaagse handelingen, contact met lotgenoten en momenten van vervreemding. Tijdens het herstel duiken onverwachte dierfiguren op. Centraal staan psychische ontregeling, opname, onzekerheid rond diagnose en de moeizame weg naar herstel.

Tekst achterflap

Na een psychotische crisis belandt Micha Hamel in 2009 in de psychiatrische kliniek. In een doorlopend verhaal van honderd-en-een gedichten bericht hij van het slepende leven aldaar, in de tussenwereld waar zijn hersenen defect zijn en de diagnose nog niet is gesteld. Achter gesloten deuren kleit hij een vaas, kijkt voetbal, eet soep, oefent een glimlach, schrijft een brief naar zijn kinderen en boswandelt met zijn lotgenoten. Op de weg naar zijn herstel vergezellen hem op onverwachte momenten een paard, een leeuw en een makreel. Kwetsbaar, bevreemdend, moedig en vol gitzwarte humor worstelt de dichter zich een weg naar de uitgang.

Beschrijving

Na een psychotische crisis belandt Micha Hamel in 2009 in de psychiatrische kliniek. In een doorlopend verhaal van honderd-en-een gedichten bericht hij van het slepende leven aldaar, in de tussenwereld waar zijn hersenen defect zijn en de diagnose nog niet is gesteld. Achter gesloten deuren kleit hij een vaas, kijkt voetbal, eet soep, oefent een glimlach, schrijft een brief naar zijn kinderen en boswandelt met zijn lotgenoten. Op de weg naar zijn herstel vergezellen hem op onverwachte momenten een paard, een leeuw en een makreel. Kwetsbaar, bevreemdend, moedig en vol gitzwarte humor worstelt de dichter zich een weg naar de uitgang.

Details