Tekst achterflap

Arnaud Rogard (°1977) is een veelzijdig kunstenaar: hij maakt tekeningen, keramisch werk, schrijft poëzie maar is ook actief als danser en performer. In elk van die media blinkt zijn werk uit in het verbergen, weglaten, vertragen, pauzeren, verzuimen of verstillen. De kracht van Arnauds tekeningen (perspectieven of isometrieën) ligt veelal in de ruimte die hij niet tekent.

Arnaud vindt zijn inspiratie in de dagelijkse hem omringende architectuur, in de in het atelier rondslingerende zaalplannen maar ook in de beperkte bibliotheek in kunstwerkplaats De Zandberg in Harelbeke, waar hij sinds 2001 werkt.

De tentoonstelling ‘Ik met twee’ en het boek met dezelfde titel, focussen op de met potlood getekende (zelf)portretten van Arnaud. Ze vinden hun kracht in de zekerheid waarmee elke lijn is aangebracht en het ontbreken van ieder overbodig detail. Deze klare lijn is evengoed een bescheiden lijn, sommige tekeningen zijn amper zichtbaar, alsof ze liever onzichtbaar zouden willen blijven.

Pierre Muylle, schrijft in het boek: ‘Ik zie ook visuele spitsvondigheden. Een arm die op de leuning van een stoel leunt maar waar in plaats van de hand het einde van die leuning uit de mouw komt. Een balustrade waar één van de bolle pijlers plots lijkt vervangen te zijn door een kind. Staat het kind toevallig pal voor een pijler of is het een kariatide?’

Beschrijving

Arnaud Rogard (°1977) is een veelzijdig kunstenaar: hij maakt tekeningen, keramisch werk, schrijft poëzie maar is ook actief als danser en performer. In elk van die media blinkt zijn werk uit in het verbergen, weglaten, vertragen, pauzeren, verzuimen of verstillen. De kracht van Arnauds tekeningen (perspectieven of isometrieën) ligt veelal in de ruimte die hij niet tekent.

Arnaud vindt zijn inspiratie in de dagelijkse hem omringende architectuur, in de in het atelier rondslingerende zaalplannen maar ook in de beperkte bibliotheek in kunstwerkplaats De Zandberg in Harelbeke, waar hij sinds 2001 werkt.

De tentoonstelling ‘Ik met twee’ en het boek met dezelfde titel, focussen op de met potlood getekende (zelf)portretten van Arnaud. Ze vinden hun kracht in de zekerheid waarmee elke lijn is aangebracht en het ontbreken van ieder overbodig detail. Deze klare lijn is evengoed een bescheiden lijn, sommige tekeningen zijn amper zichtbaar, alsof ze liever onzichtbaar zouden willen blijven.

Pierre Muylle, schrijft in het boek: ‘Ik zie ook visuele spitsvondigheden. Een arm die op de leuning van een stoel leunt maar waar in plaats van de hand het einde van die leuning uit de mouw komt. Een balustrade waar één van de bolle pijlers plots lijkt vervangen te zijn door een kind. Staat het kind toevallig pal voor een pijler of is het een kariatide?’

Details