Tekst achterflap

Wie voedt een kind op? Vaak zeggen we: de ouders. Maar kinderen groeien op in een wereld van relaties, verwachtingen en systemen die mee bepalen hoe opvoeding en zorg verlopen.

Dit boek vertrekt vanuit de gedachte dat opvoeden en zorgen nooit losstaan van die context. Ouders, professionals en samenleving zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en beïnvloeden elkaar voortdurend – vaak zonder dat we ons daar bewust van zijn.

Tegelijk voelen ouders en professionals zich vaak onder druk gezet. Adviezen, beleid en verwachtingen scheppen duidelijkheid, maar ook twijfel en spanning. In die context ontstaat een verlangen dat zelden expliciet wordt uitgesproken: het verlangen naar erkenning. Als ouder. Als professional. Als mens.

Voor professionals die met ouders werken, wordt dit spanningsveld tastbaar. Zij zoeken naar manieren om nabij te blijven in situaties die vragen om verantwoordelijkheid, afweging en het verdragen van onzekerheid.

Met verhalen uit kinderopvang, scholen en hulpverlening nodigt dit boek uit tot vertraging, reflectie en dialoog. Het toont hoe supervisie en gedeeld denken ruimte creëren om opnieuw verbinding te maken – met ouders, met kinderen en met zichzelf.

Beschrijving

Wie voedt een kind op? Vaak zeggen we: de ouders. Maar kinderen groeien op in een wereld van relaties, verwachtingen en systemen die mee bepalen hoe opvoeding en zorg verlopen.

Dit boek vertrekt vanuit de gedachte dat opvoeden en zorgen nooit losstaan van die context. Ouders, professionals en samenleving zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en beïnvloeden elkaar voortdurend – vaak zonder dat we ons daar bewust van zijn.

Tegelijk voelen ouders en professionals zich vaak onder druk gezet. Adviezen, beleid en verwachtingen scheppen duidelijkheid, maar ook twijfel en spanning. In die context ontstaat een verlangen dat zelden expliciet wordt uitgesproken: het verlangen naar erkenning. Als ouder. Als professional. Als mens.

Voor professionals die met ouders werken, wordt dit spanningsveld tastbaar. Zij zoeken naar manieren om nabij te blijven in situaties die vragen om verantwoordelijkheid, afweging en het verdragen van onzekerheid.

Met verhalen uit kinderopvang, scholen en hulpverlening nodigt dit boek uit tot vertraging, reflectie en dialoog. Het toont hoe supervisie en gedeeld denken ruimte creëren om opnieuw verbinding te maken – met ouders, met kinderen en met zichzelf.

Details