Korte beschrijving/Annotatie

Een non-fictietekst over de betekenis van cultuur in samenleving en internationale verhoudingen. Vertrekkend vanuit een persoonlijke ervaring met een balletvoorstelling beschrijft Stephanie D’Hose haar engagement tegen vooroordelen en clichés over de cultuursector. De tekst belicht zowel het internationale imago van de Belgische cultuursector als de bedreigingen waarmee die sector te maken krijgt, zoals oorlogsschade aan cultureel erfgoed, een opkomende cultuuroorlog en politieke aanvallen op cultuurwerkers. Centraal staan de verdediging van cultuur en de maatschappelijke en economische waarde van culturele arbeid.

Tekst achterflap

Kan cultuur voor wereldvrede zorgen? Volgens Stephanie D’Hose valt daar iets voor te zeggen. De politica schrijft over de impact die een balletvoorstelling op haar had, als klein meisje uit Roeselare. Ze trekt ten strijde tegen vooroordelen en clichés over de cultuursector – een rode draad in haar carrière, want D’Hose stond letterlijk al mee op de barricades. En ook als eerste burger van België, de rol die ze als Senaatsvoorzitster speelt, is het sterke internationale imago van onze cultuursector een troef. Tegelijk is ze niet blind voor wat de sector bedreigt. In oorlogen worden culturele iconen platgebombardeerd, en in onze contreien steekt zelfs een heuse cultuuroorlog de kop op. Te veel politici zien in cultuurwerkers, van acteurs over vrijwilligers tot technici, een gemakkelijke boksbal. Nochtans staat de maatschappelijke én economische meerwaarde van die groep als een paal boven water. Daarom werpt D’Hose zich zonder taboes op als beschermvrouw. Ze gaat geen moeilijke vraag uit de weg, maar trapt ook niet in de val van het doemdenken. Dit boek leest als een liefdesbrief aan een te vaak ondergewaardeerde sector.

Beschrijving

Kan cultuur voor wereldvrede zorgen? Volgens Stephanie D’Hose valt daar iets voor te zeggen. De politica schrijft over de impact die een balletvoorstelling op haar had, als klein meisje uit Roeselare. Ze trekt ten strijde tegen vooroordelen en clichés over de cultuursector – een rode draad in haar carrière, want D’Hose stond letterlijk al mee op de barricades. En ook als eerste burger van België, de rol die ze als Senaatsvoorzitster speelt, is het sterke internationale imago van onze cultuursector een troef. Tegelijk is ze niet blind voor wat de sector bedreigt. In oorlogen worden culturele iconen platgebombardeerd, en in onze contreien steekt zelfs een heuse cultuuroorlog de kop op. Te veel politici zien in cultuurwerkers, van acteurs over vrijwilligers tot technici, een gemakkelijke boksbal. Nochtans staat de maatschappelijke én economische meerwaarde van die groep als een paal boven water. Daarom werpt D’Hose zich zonder taboes op als beschermvrouw. Ze gaat geen moeilijke vraag uit de weg, maar trapt ook niet in de val van het doemdenken. Dit boek leest als een liefdesbrief aan een te vaak ondergewaardeerde sector.

Details