Korte beschrijving/Annotatie

Non-fictie over cineast Niels Halbertsma, die eind jaren vijftig in Colombia gefascineerd raakte door inheemse gemeenschappen waarvan de leefwijze op een kantelpunt stond tussen traditionele middelen en nieuwe technologie. Na zijn vertrek bij een oliemaatschappij reisde hij met camera-apparatuur naar afgelegen gebieden in Zuid- en Midden-Amerika om hun bestaan op film en foto vast te leggen. De tekst noemt ontmoetingen met de Cuna op de San Blas-eilanden, vissers van La Boquilla, de Emberá langs de Rio Esmeraldas, de Kogi in de Sierra Nevada en de Makuna in het Amazonewoud. In Piraparaná blikt hij terug op deze ontmoetingen.

Tekst achterflap

Cineast Niels Halbertsma maakte zijn eerste films in Zuid- en Midden-Amerika. Tijdens zijn werkzaamheden voor een oliemaatschappij in Colombia, eind jaren vijftig van de vorige eeuw, raakte hij gefascineerd door de oorspronkelijke bewoners van het land. Hun leefwijze stond op een kantelpunt; weliswaar voeren ze nog met boomstamkano’s over de rivieren, maar de eerste buitenboordmotoren hadden hun intrede gedaan, en naast blaaspijp en pijl en boog gebruikten ze inmiddels ook machetes, jachtgeweren en nylon visdraad. Halbertsma besloot ontslag te nemen bij de oliemaatschappij om documentairefilms te gaan maken. Met veertig kilo aan camera-apparatuur reisde hij per bus, zeilboot, watervliegtuig, muilezel en kano naar de afgelegen gebieden waar deze mensen woonden, om hun bestaan op film en foto vast te leggen. Dat leverde unieke beelden op van de Cuna op de San Blas-eilanden, de vissers van La Boquilla, de Emberá langs de Rio Esmeraldas, de Kogi in het hooggebergte van de Sierra Nevada en de Makuna in het Amazonewoud. In Piraparaná kijkt hij terug op deze bijzondere ontmoetingen.

Beschrijving

Cineast Niels Halbertsma maakte zijn eerste films in Zuid- en Midden-Amerika. Tijdens zijn werkzaamheden voor een oliemaatschappij in Colombia, eind jaren vijftig van de vorige eeuw, raakte hij gefascineerd door de oorspronkelijke bewoners van het land. Hun leefwijze stond op een kantelpunt; weliswaar voeren ze nog met boomstamkano’s over de rivieren, maar de eerste buitenboordmotoren hadden hun intrede gedaan, en naast blaaspijp en pijl en boog gebruikten ze inmiddels ook machetes, jachtgeweren en nylon visdraad. Halbertsma besloot ontslag te nemen bij de oliemaatschappij om documentairefilms te gaan maken. Met veertig kilo aan camera-apparatuur reisde hij per bus, zeilboot, watervliegtuig, muilezel en kano naar de afgelegen gebieden waar deze mensen woonden, om hun bestaan op film en foto vast te leggen. Dat leverde unieke beelden op van de Cuna op de San Blas-eilanden, de vissers van La Boquilla, de Emberá langs de Rio Esmeraldas, de Kogi in het hooggebergte van de Sierra Nevada en de Makuna in het Amazonewoud. In Piraparaná kijkt hij terug op deze bijzondere ontmoetingen.

Details