Korte beschrijving/Annotatie

Portret van galerist Adriaan Raemdonck aan de hand van twaalf postulaten die ruim vijftig jaar kunstgeschiedenis markeren. De tekst focust op zijn rol in de ontwikkeling van het beroep van galerist, zijn inzet voor de rechten van kunstenaars en verzamelaars, en zijn voorzitterschap van Belgische en Europese kunstgaleriefederaties. Ook zijn galerie De Zwarte Panter in de Antwerpse binnenstad komt centraal aan bod als oudste galerie van het land en als levend geheugen van de twintigste-eeuwse schilderkunst. Genoemde kunstenaars zijn onder meer Ensor, Richter, Cox, Bervoets en Magritte.

Tekst achterflap

Adriaan Raemdonck praat als een Panter, lenig en ontembaar, in hoogsteigen maximes. Twaalf postulaten dienen als emblemen om meer dan vijftig jaar kunstgeschiedenis te markeren. Hij vertelt over bevrijding en verbinding. Over dromen en de elektriciteit niet kunnen betalen. Over het onzichtbare zichtbaar maken. Over Ensor en Richter, Cox en Bervoets, en al die andere Panters in crime.

Het beroep ‘galerist’ bestond nauwelijks, dus heeft Adriaan het uitgevonden. Hij gaf het vorm en inhoud, en vocht voor de rechten van kunstenaars en verzamelaars. Als voorzitter van de Belgische Moderne en Hedendaagse Kunstgaleries (BUP) en van de Federation of European Art Galleries (FEAGA) inspireerde hij de hele kunstwereld met zijn veldwerk. Adriaan leerde zijn volk exposeren.

Zijn galerie De Zwarte Panter in de Antwerpse binnenstad is de oudste van het land en een levend geheugen van de twintigste-eeuwse schilderkunst. Iedereen is en blijft er welkom. Adriaan kiest geen kleur. Hij gaat voor het volledige palet en het plezier van het mengen. Als je voor een werk van Magritte staat, denk je ook niet voor wie of wat die zou gestemd hebben.

Beschrijving

Adriaan Raemdonck praat als een Panter, lenig en ontembaar, in hoogsteigen maximes. Twaalf postulaten dienen als emblemen om meer dan vijftig jaar kunstgeschiedenis te markeren. Hij vertelt over bevrijding en verbinding. Over dromen en de elektriciteit niet kunnen betalen. Over het onzichtbare zichtbaar maken. Over Ensor en Richter, Cox en Bervoets, en al die andere Panters in crime.

Het beroep ‘galerist’ bestond nauwelijks, dus heeft Adriaan het uitgevonden. Hij gaf het vorm en inhoud, en vocht voor de rechten van kunstenaars en verzamelaars. Als voorzitter van de Belgische Moderne en Hedendaagse Kunstgaleries (BUP) en van de Federation of European Art Galleries (FEAGA) inspireerde hij de hele kunstwereld met zijn veldwerk. Adriaan leerde zijn volk exposeren.

Zijn galerie De Zwarte Panter in de Antwerpse binnenstad is de oudste van het land en een levend geheugen van de twintigste-eeuwse schilderkunst. Iedereen is en blijft er welkom. Adriaan kiest geen kleur. Hij gaat voor het volledige palet en het plezier van het mengen. Als je voor een werk van Magritte staat, denk je ook niet voor wie of wat die zou gestemd hebben.

Details