Korte beschrijving/Annotatie

Poëziebundel waarin de gedichten zich bewegen tussen rouw, ritme, klimaatverwarring en persoonlijke herinnering. Beelden als een stad onder een citroenmaan, ganzen in de lucht, struikelende seizoenen en een landschap dat van een oerbos droomt, verbinden verdwijnen en terugkeren. De tekst verkent de verhouding tussen mens, landschap en taal, waarbij de mens verschijnt als een schaduw in het landschap en taal als een hardnekkige laatste illusie.

Tekst achterflap

Terwijl de aarde zich opent als een kist

waarin dieren andere dieren leggen,

dieren andere dieren altijd weer

naartoe dragen, als een oneindige optocht.

Wie draag jij? Wie zal jou dragen,

waar leg je iemand neer?

Een goochelaar zonder publiek. Een citroenmaan boven de stad. Ganzen die herinneringen in de lucht graveren. Seizoenen die struikelen, een optocht die in de mist verdwijnt, de grond die droomt van een oerbos. In deze bundel bewegen de gedichten door rouw en ritme, door klimaatverwarring en door persoonlijke herinnering.

Tot de zon zwelt is een verkenning van verdwijnen en terugkeren - van de mens als een schaduw in het landschap en van taal als de laatste illusie die hardnekkig blijft bestaan.

Beschrijving

Terwijl de aarde zich opent als een kist

waarin dieren andere dieren leggen,

dieren andere dieren altijd weer

naartoe dragen, als een oneindige optocht.

Wie draag jij? Wie zal jou dragen,

waar leg je iemand neer?

Een goochelaar zonder publiek. Een citroenmaan boven de stad. Ganzen die herinneringen in de lucht graveren. Seizoenen die struikelen, een optocht die in de mist verdwijnt, de grond die droomt van een oerbos. In deze bundel bewegen de gedichten door rouw en ritme, door klimaatverwarring en door persoonlijke herinnering.

Tot de zon zwelt is een verkenning van verdwijnen en terugkeren - van de mens als een schaduw in het landschap en van taal als de laatste illusie die hardnekkig blijft bestaan.

Details