Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijk relaas over een jeugd en volwassenheid getekend door ziekte, psychische problemen en herstel. Als kind ligt de hoofdpersoon lange tijd in het ziekenhuis door de ziekte van Bang en moet daarna langdurig revalideren. Later ervaart ze eenzaamheid, dwanghandelingen, cannabisgebruik en moeite om haar plaats te vinden; uiteindelijk blijkt sprake van een vorm van autisme. Na de middelbare school volgen studie, huwelijk en een moeizaam traject rond zwangerschappen door DES-gevolgen. Tijdens het gezinsleven ontwikkelt zich psychiatrische problematiek die tot opname leidt. Schrijven, boeken en muziek vormen middelen om met tegenslag om te gaan en veerkracht op te bouwen.

Tekst achterflap

In dit boek beschrijft Mieni Westerink ervaringen die haar leven hebben gevormd. In haar jeugd kreeg ze de ziekte van Bang, waardoor ze lange tijd in het ziekenhuis lag, in een gipsbed, en ook thuis nog lang moest revalideren. Toen ze weer beter was, had ze moeite om haar plaats in de wereld te vinden. Ze voelde zich erg eenzaam, merkte dwanghandelingen bij zichzelf op en begon jointjes te roken om tot rust te komen. Later bleek dat ze een vorm van autisme had.

Na de middelbare school ging het beter: ze ging studeren en ontmoette de man met wie ze zou trouwen. Ze wilden graag kinderen, maar haar zwangerschappen verliepen heel moeizaam, omdat ze een DES-dochter was. Haar moeder had tijdens de zwangerschap het DES-hormoon geslikt en dat had heel ernstige gevolgen. Toch kreeg ze uiteindelijk twee dochters en die waren voor haar en haar man een bron van geluk.

In die tijd ontwikkelde zich haar psychiatrische problematiek en moest ze worden opgenomen. Door steeds alles op te schrijven en kracht te putten uit boeken en muziek, is ze daar heelhuids en sterker uitgekomen, hoewel ze daarna nog zware klappen in haar leven moest opvangen.

Voor haar was de pen haar redding. Een aangrijpend levensverhaal over verdriet en veerkracht.

Beschrijving

In dit boek beschrijft Mieni Westerink ervaringen die haar leven hebben gevormd. In haar jeugd kreeg ze de ziekte van Bang, waardoor ze lange tijd in het ziekenhuis lag, in een gipsbed, en ook thuis nog lang moest revalideren. Toen ze weer beter was, had ze moeite om haar plaats in de wereld te vinden. Ze voelde zich erg eenzaam, merkte dwanghandelingen bij zichzelf op en begon jointjes te roken om tot rust te komen. Later bleek dat ze een vorm van autisme had.

Na de middelbare school ging het beter: ze ging studeren en ontmoette de man met wie ze zou trouwen. Ze wilden graag kinderen, maar haar zwangerschappen verliepen heel moeizaam, omdat ze een DES-dochter was. Haar moeder had tijdens de zwangerschap het DES-hormoon geslikt en dat had heel ernstige gevolgen. Toch kreeg ze uiteindelijk twee dochters en die waren voor haar en haar man een bron van geluk.

In die tijd ontwikkelde zich haar psychiatrische problematiek en moest ze worden opgenomen. Door steeds alles op te schrijven en kracht te putten uit boeken en muziek, is ze daar heelhuids en sterker uitgekomen, hoewel ze daarna nog zware klappen in haar leven moest opvangen.

Voor haar was de pen haar redding. Een aangrijpend levensverhaal over verdriet en veerkracht.

Details