Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijk relaas over een herseninfarct dat George Silvin op 24 april 2012 tijdens een bezoek aan Suriname treft. De tekst volgt het lange en intensieve revalidatietraject daarna, waarin hij basisvaardigheden opnieuw moet leren, zoals lopen, praten en affectie uiten. Centraal staat de poging om inzicht te geven in wat er omgaat in iemand na een herseninfarct, juist wanneer die dat zelf nog niet kan verwoorden. De nadruk ligt op herstel, lichamelijke en cognitieve gevolgen, en de beleving van revalidatie.

Tekst achterflap

"Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was alles om mij heen lichtgeel. De muren, het plafond, de gordijnen, de vloer - alles was geel. Zelfs mijn lichaam was geel."

Op 24 april 2012 werd George Silvin, fervent fietser en salsadanser, tijdens een bezoek aan Suriname getroffen door een herseninfarct.
Een lang en intensief revalidatietraject volgt, waarin George alles opnieuw moet leren: van lopen en praten tot 'houden van'. In Geen hoofd meer vertelt George zijn verhaal.
Hij hoopt dat zijn boek mensen een inkijkje kan geven in wat er omgaat in iemand die een herseninfarct heeft gehad, wanneer de persoon in kwestie dat zelf (nog) niet kan geven. Ook wil hij zijn verhaal graag delen met hulpverleners.

Beschrijving

"Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was alles om mij heen lichtgeel. De muren, het plafond, de gordijnen, de vloer - alles was geel. Zelfs mijn lichaam was geel."

Op 24 april 2012 werd George Silvin, fervent fietser en salsadanser, tijdens een bezoek aan Suriname getroffen door een herseninfarct.
Een lang en intensief revalidatietraject volgt, waarin George alles opnieuw moet leren: van lopen en praten tot 'houden van'. In Geen hoofd meer vertelt George zijn verhaal.
Hij hoopt dat zijn boek mensen een inkijkje kan geven in wat er omgaat in iemand die een herseninfarct heeft gehad, wanneer de persoon in kwestie dat zelf (nog) niet kan geven. Ook wil hij zijn verhaal graag delen met hulpverleners.

Details