Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijke, autobiografisch aandoende tekst over een ouder die door een dochter op afstand is geraakt. De inhoud focust op het emotionele proces rond verlaten worden door het eigen kind: verdriet om de verwijdering, blijvende herinneringen aan de gedeelde momenten, aanvaarding van keuzes en omstandigheden, en onvoorwaardelijke liefde ondanks de breuk. Centraal staat de hoop op een mogelijke hereniging zonder oordeel, vanuit een open en liefdevolle houding.

Tekst achterflap

Verlaten door je eigen kind, daar gaat het boek over. Ik beschrijf mijn gevoel hoe het toen voelde om door je kind verlaten te worden. Het is niet eenvoudig om deze woorden te schrijven. Er zijn zoveel gevoelens die dan door je heen gaan, verdriet om de afstand tussen ons, maar ook een diepe liefde die nooit is verdwenen.
Vanaf het moment dat mijn dochter geboren werd, kreeg alles een andere betekenis. Ze werd een deel van mij. De herinneringen die we samen hebben doorgemaakt, draag ik elke dag met me mee, kleine momenten, grote momenten, ze zitten voor altijd in mijn hart.
Ik begrijp dat het leven soms wegen neemt die we niet hadden voorzien. Dat er keuzes worden gemaakt, afstanden ontstaan, en dat we elkaar soms kwijtraken onderweg. Hoe moeilijk dat ook is, ik probeer dat te aanvaarden.
Wat ik haar vooral wil laten weten is dat mijn liefde voor haar ondanks alles onvoorwaardelijk is gebleven. Ze blijft stil aanwezig, ook vanop afstand.
Mocht er ooit een moment komen waarop onze paden elkaar weer kruisen, dan zal ik er zijn zonder oordeel, met een open hart.

Beschrijving

Verlaten door je eigen kind, daar gaat het boek over. Ik beschrijf mijn gevoel hoe het toen voelde om door je kind verlaten te worden. Het is niet eenvoudig om deze woorden te schrijven. Er zijn zoveel gevoelens die dan door je heen gaan, verdriet om de afstand tussen ons, maar ook een diepe liefde die nooit is verdwenen.
Vanaf het moment dat mijn dochter geboren werd, kreeg alles een andere betekenis. Ze werd een deel van mij. De herinneringen die we samen hebben doorgemaakt, draag ik elke dag met me mee, kleine momenten, grote momenten, ze zitten voor altijd in mijn hart.
Ik begrijp dat het leven soms wegen neemt die we niet hadden voorzien. Dat er keuzes worden gemaakt, afstanden ontstaan, en dat we elkaar soms kwijtraken onderweg. Hoe moeilijk dat ook is, ik probeer dat te aanvaarden.
Wat ik haar vooral wil laten weten is dat mijn liefde voor haar ondanks alles onvoorwaardelijk is gebleven. Ze blijft stil aanwezig, ook vanop afstand.
Mocht er ooit een moment komen waarop onze paden elkaar weer kruisen, dan zal ik er zijn zonder oordeel, met een open hart.

Details