Korte beschrijving/Annotatie

Poëziebundel over het alledaagse gestuntel van vallen en opstaan. Met ingetogen humor, lichte weemoed en zelfrelativering richt de tekst zich op oprechte pogingen die mislukken, goede bedoelingen die ontsporen en het telkens opnieuw zoeken naar liefde en vervulling. Een zachte spirituele ondertoon is aanwezig, maar de nadruk ligt op het modderige, onaffe en herkenbare van menselijke ervaring. De bundel benadert dit geklungel liefdevol en relativerend, als een traag leerproces van vinden, verliezen en verdergaan.

Tekst achterflap

Aanmodderen bezingt met ingetogen humor en milde blik het alledaagse leven – ons gestuntel van vallen en opstaan. Een struikeltocht die ieder mens herkent: we rommelen, proberen oprecht en stoten steeds weer aan dezelfde steen. We zijn halfbakken heiligen die erkenning zoeken; met wierook in de ogen en modder op de neus.
De bundel – voer voor gesprekken aan de keukentafel – belicht met lichte weemoed en zelfrelativering dit geklungel. Ze knip-oogt naar grote woorden die vervliegen, goede bedoelingen die ontsporen en effecten die eigenwijs een verkeerde kant opspringen.
We zijn op reis. We zoeken de liefde, vervulling. We vinden en verliezen. Rimpelingen en tegenwind laten ons leren, brengen ons verder – in slakkengang.
Aanmodderen biedt geen spirituele hoogstandjes, al weeft die gloed zich er wel zacht doorheen. Waar andere bundels van Heleen Verberg de kosmos bezingen, blikt deze liefdevol in de modder. Ze neuriet meewarig, danst rond de waarde van het proberen en fluistert relativerend in de shit: "Met residu van levenslessen, alweer de tuin bemesten."

Beschrijving

Aanmodderen bezingt met ingetogen humor en milde blik het alledaagse leven – ons gestuntel van vallen en opstaan. Een struikeltocht die ieder mens herkent: we rommelen, proberen oprecht en stoten steeds weer aan dezelfde steen. We zijn halfbakken heiligen die erkenning zoeken; met wierook in de ogen en modder op de neus.
De bundel – voer voor gesprekken aan de keukentafel – belicht met lichte weemoed en zelfrelativering dit geklungel. Ze knip-oogt naar grote woorden die vervliegen, goede bedoelingen die ontsporen en effecten die eigenwijs een verkeerde kant opspringen.
We zijn op reis. We zoeken de liefde, vervulling. We vinden en verliezen. Rimpelingen en tegenwind laten ons leren, brengen ons verder – in slakkengang.
Aanmodderen biedt geen spirituele hoogstandjes, al weeft die gloed zich er wel zacht doorheen. Waar andere bundels van Heleen Verberg de kosmos bezingen, blikt deze liefdevol in de modder. Ze neuriet meewarig, danst rond de waarde van het proberen en fluistert relativerend in de shit: "Met residu van levenslessen, alweer de tuin bemesten."

Details