Korte beschrijving/Annotatie

Poëziebundel met gedichten over kleine, alledaagse momenten waarin betekenis en licht oplichten te midden van schemering, verwarring en een duistere tijd. De teksten volgen geen lineaire ontwikkeling, maar bewegen via beelden en korte observaties: een kind met een zaklantaarn, een rustende hand, een blik van begrip, een waterplas waarin de lucht zichtbaar wordt. De toon is licht, soms speels en soms ironisch. Grote woorden worden vermeden; betekenis ontstaat in zoekende, haperende taal en in stille scènes die het zware verkleinen en verzachten.

Tekst achterflap

In Vuurvliegjes licht het kleine op. In smalle doorkijkjes, in alledaagse taferelen. Lichtpuntjes – knipoogjes in het gras, net genoeg om je weg te vinden, net genoeg om niet te verdwalen.
De gedichten volgen geen rechte lijn, maar bewegen langs momenten die je bijna mist. Een kind dat met een zaklantaarn een duistere tijd te lijf gaat, een hand die even blijft rusten op de rand van de dag, een blik waarin plots begrip oplicht, een waterplas waarin de lucht zich opent.
Een stille gloed die verloren lijkt in het volle licht van het leven, maar zich juist in de schemering laat vinden. En je vraagt je af waarom je haar niet eerder zag.
De toon is licht, soms speels, soms ironisch. Grote woorden worden vermeden of ondergraven; betekenis toont zich in beelden, in taal die hapert, zoekt en soms tekortschiet. Waar verwarring of misleiding binnendringen, gloeit iets dat niet geheel dooft.
Vuurvliegjes bundelt stille momenten die het zware verkleinen, zachter maken – tot ze passen in een hand.

Beschrijving

In Vuurvliegjes licht het kleine op. In smalle doorkijkjes, in alledaagse taferelen. Lichtpuntjes – knipoogjes in het gras, net genoeg om je weg te vinden, net genoeg om niet te verdwalen.
De gedichten volgen geen rechte lijn, maar bewegen langs momenten die je bijna mist. Een kind dat met een zaklantaarn een duistere tijd te lijf gaat, een hand die even blijft rusten op de rand van de dag, een blik waarin plots begrip oplicht, een waterplas waarin de lucht zich opent.
Een stille gloed die verloren lijkt in het volle licht van het leven, maar zich juist in de schemering laat vinden. En je vraagt je af waarom je haar niet eerder zag.
De toon is licht, soms speels, soms ironisch. Grote woorden worden vermeden of ondergraven; betekenis toont zich in beelden, in taal die hapert, zoekt en soms tekortschiet. Waar verwarring of misleiding binnendringen, gloeit iets dat niet geheel dooft.
Vuurvliegjes bundelt stille momenten die het zware verkleinen, zachter maken – tot ze passen in een hand.

Details