Korte beschrijving/Annotatie

Non-fictie over een terugkerend mechanisme waarbij evolutionair of maatschappelijk succes de voorwaarden van het eigen voortbestaan ondermijnt. Vanuit voorbeelden uit de diepe geologische tijd tot menselijke beschavingen beschrijft de tekst hoe ligninevorming leidde tot steenkoolopbouw, hoe vrijgekomen koolstof opnieuw in de atmosfeer belandt, en hoe ook zuurstofproductie, klimaatverstoring en beschavingsdynamiek volgens hetzelfde patroon werken. Centraal staat de paradox dat dominantie en vooruitgang hun eigen basis aantasten.

Tekst achterflap

De hemel is groot, en de hemel is stil. Honderden miljarden sterren in onze Melkweg alleen al, veel ervan miljarden jaren ouder dan de onze... en we horen niets.

Dit boek biedt een verklaring die dichter bij huis begint dan ge zou willen.

Vier miljard jaar geleden vergiftigde een bacterie haar eigen oceaan door té goed te zijn in wat ze deed. Driehonderd miljoen jaar geleden veranderde een boom het klimaat om dezelfde reden. Vandaag draait datzelfde mechanisme in onze bedrijven, onze parlementen en onze algoritmes, alleen duizend keer sneller, en met onze neus er bovenop.
Tegen beter weten in volgt die ene rode draad van de oersoep tot de bestuurskamer, en eindigt bij de mogelijkheid dat het Grote Filter geen kosmische ramp is, maar dit: dat elke soort die slim genoeg wordt om de sterren te bereiken, ook net slim genoeg wordt om zichzelf het zwijgen op te leggen.

Eén ding onderscheidt ons van alles wat ons voorging. Wij weten het. Of dat genoeg is, weet niemand.

Beschrijving

De hemel is groot, en de hemel is stil. Honderden miljarden sterren in onze Melkweg alleen al, veel ervan miljarden jaren ouder dan de onze... en we horen niets.

Dit boek biedt een verklaring die dichter bij huis begint dan ge zou willen.

Vier miljard jaar geleden vergiftigde een bacterie haar eigen oceaan door té goed te zijn in wat ze deed. Driehonderd miljoen jaar geleden veranderde een boom het klimaat om dezelfde reden. Vandaag draait datzelfde mechanisme in onze bedrijven, onze parlementen en onze algoritmes, alleen duizend keer sneller, en met onze neus er bovenop.
Tegen beter weten in volgt die ene rode draad van de oersoep tot de bestuurskamer, en eindigt bij de mogelijkheid dat het Grote Filter geen kosmische ramp is, maar dit: dat elke soort die slim genoeg wordt om de sterren te bereiken, ook net slim genoeg wordt om zichzelf het zwijgen op te leggen.

Eén ding onderscheidt ons van alles wat ons voorging. Wij weten het. Of dat genoeg is, weet niemand.

Details