Korte beschrijving/Annotatie

Historische roman over historicus Sinan Arslan, die in het Vaticaans Apostolisch Archief een eeuwenlang verborgen schrift vindt met een sleutelwoord uit een religieuze traditie rond rivier, licht en zuivering. De tekst verbindt Nicea, de Omajjaden, Bagdad en Irak in 2003 en schetst een conflict tussen macht en een traditie die tempel, schrift en verstarring van het heilige verwerpt. Centraal staan geloof, interpretatie, verborgen overlevering en de vraag welke waarheid zich laat vastleggen.

Tekst achterflap

Elk archief is een begraafplaats: het verbergt niet alleen boeken, maar ook wie ze begroef.
Wanneer historicus Sinan Arslan afdaalt in het Vaticaans Apostolisch Archief, vindt hij een schrift dat vijftienhonderd jaar verborgen bleef. Op elke bladzijde staat één woord: Anhar — in het Aramees „rivier", in het Syrisch „licht", en in de mandeïsche overlevering de zuivering zelf. Het is de verzwegen stam van het Koranwoord wa-nhar.
Van het Concilie van Nicea tot het hof van de Omajjaden, van de hadithkamers van Bagdad tot de puinhopen van Irak in 2003: de methode verandert, het doel niet. Tegenover de macht staat altijd hetzelfde — een middelpuntloze traditie die de tempel, het schrift en de bevriezing van het heilige verwerpt, en die de rivier en de stroming heilig acht.
Rome wantrouwde alles wat met water sprak. Want water kent geen grenzen, en het rijk beminde wie geen grenzen kende niet.
Een roman over geloof, macht en de waarheid die zich niet laat vastleggen. Voor wie durft te lezen wat eeuwenlang verzwegen werd.

Beschrijving

Elk archief is een begraafplaats: het verbergt niet alleen boeken, maar ook wie ze begroef.
Wanneer historicus Sinan Arslan afdaalt in het Vaticaans Apostolisch Archief, vindt hij een schrift dat vijftienhonderd jaar verborgen bleef. Op elke bladzijde staat één woord: Anhar — in het Aramees „rivier", in het Syrisch „licht", en in de mandeïsche overlevering de zuivering zelf. Het is de verzwegen stam van het Koranwoord wa-nhar.
Van het Concilie van Nicea tot het hof van de Omajjaden, van de hadithkamers van Bagdad tot de puinhopen van Irak in 2003: de methode verandert, het doel niet. Tegenover de macht staat altijd hetzelfde — een middelpuntloze traditie die de tempel, het schrift en de bevriezing van het heilige verwerpt, en die de rivier en de stroming heilig acht.
Rome wantrouwde alles wat met water sprak. Want water kent geen grenzen, en het rijk beminde wie geen grenzen kende niet.
Een roman over geloof, macht en de waarheid die zich niet laat vastleggen. Voor wie durft te lezen wat eeuwenlang verzwegen werd.

Details