Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijk geschreven non-fictie over klimaatverandering en ecologische crisis, benaderd vanuit een morele en spirituele oorsprong. In Thuiskomen in de wildernis werkt Jason Brown een contemplatieve ecologie uit, gevoed door filosofie, geschiedenis en gesprekken met monniken. Centraal staat de oproep om de aarde te zien als een levend geheel waarvan we zelf deel uitmaken, en om via de plek waar we wonen een diepere verbondenheid met landschap en omgeving te ontwikkelen. Zorg voor de plaatselijke omgeving wordt voorgesteld als een vorm van morele en bijna heilige verantwoordelijkheid.

Tekst achterflap

Ecologische crisissen situeren zich niet in de verre toekomst. Nu al maakt klimaatverandering volop deel uit van de dagelijkse realiteit. Voor Jason Brown hebben die problemen een morele en spirituele oorsprong. In Thuiskomen in de wildernis probeert hij een contemplatieve ecologie onder woorden te brengen. Het is een persoonlijk geschreven verhaal dat rijkelijk put uit filosofie en geschiedenis.

Jason Brown daagt ons uit om de aarde te zien als een levend wezen waar we zelf deel van uitmaken en hij zoekt naar manieren om ons met die aarde te verbinden. De plaats waar we wonen, beschouwt hij als een belangrijke toegangspoort. Brown laat zich ook inspireren door zijn vele gesprekken met monniken die de belofte uitspreken hun leven lang op dezelfde plek te wonen. Als geen ander ontginnen zij de verborgen krachten die een sterke relatie met een landschap kenmerken. Voor de plaats waar we ons bevinden, moeten we zorg dragen als voor heilige grond.

Beschrijving

Ecologische crisissen situeren zich niet in de verre toekomst. Nu al maakt klimaatverandering volop deel uit van de dagelijkse realiteit. Voor Jason Brown hebben die problemen een morele en spirituele oorsprong. In Thuiskomen in de wildernis probeert hij een contemplatieve ecologie onder woorden te brengen. Het is een persoonlijk geschreven verhaal dat rijkelijk put uit filosofie en geschiedenis.

Jason Brown daagt ons uit om de aarde te zien als een levend wezen waar we zelf deel van uitmaken en hij zoekt naar manieren om ons met die aarde te verbinden. De plaats waar we wonen, beschouwt hij als een belangrijke toegangspoort. Brown laat zich ook inspireren door zijn vele gesprekken met monniken die de belofte uitspreken hun leven lang op dezelfde plek te wonen. Als geen ander ontginnen zij de verborgen krachten die een sterke relatie met een landschap kenmerken. Voor de plaats waar we ons bevinden, moeten we zorg dragen als voor heilige grond.

Details