Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijk relaas over meer dan vijftig jaar werken in de zorg in Nederland. Corrie Folsche-ten Hoeve beschrijft haar keuze om verpleegkundige te worden en haar ervaringen in verschillende zorgomgevingen: het Goois Kinderziekenhuis, de beginjaren van de oncologie in de Daniel den Hoed Kliniek en later een hospice. De tekst volgt langdurige inzet voor kwetsbare kinderen, ernstig zieke patiënten en stervenden, en verschuift uiteindelijk naar zorg voor haar eigen man, Maas. Centraal staan toewijding aan anderen, de emotionele en fysieke zwaarte van zorg en de overgang van professionele naar persoonlijke zorg.

Tekst achterflap

Corrie Folsche-ten Hoeve werd geboren in 1944, als vierde kind in een groot gezin in een klein Twents dorp. Toen ze dertien was, bracht ze al melk naar het ziekenhuis voor haar te vroeg geboren broertje. Ze wist het toen nog niet, maar dat was het begin van een leven in dienst van anderen.

Ze wist het zeker, ze wilde verpleegkundige worden. Haar moeder zei dat ze daar niet sterk genoeg voor was. Ze ging toch.

In dit boek neemt Corrie de lezer mee door meer dan vijftig jaar zorg. Van de zware nachten in het Goois Kinderziekenhuis, waar ze als negentienjarige alleen verantwoordelijk was voor de kwetsbaarste kinderen. Via de beginjaren van de oncologie in de Daniel den Hoed Kliniek, waar ze meewerkte aan behandelingen die er toen nog nauwelijks waren. Tot de stille uren in het hospice, waar ze kopjes koffie uitdeelde en bij mensen zat die afscheid namen.

En dan komt de dag waarop de zorg een ander gezicht krijgt. Het is niet langer een patiënt of een bewoner. Het is Maas, de man met wie ze op 7 november 1963 de hele avond danste en nooit meer losliet.

Een leven lang zorg is geen groot literair verhaal. Het is eerlijker dan dat. Het is het verhaal van een gewone vrouw die nooit echt voor zichzelf koos, en daar zelden over klaagde. Geschreven voor de mensen die haar kennen en van haar houden. Herkenbaar voor iedereen die weleens meer heeft gegeven dan hij of zij had.

Beschrijving

Corrie Folsche-ten Hoeve werd geboren in 1944, als vierde kind in een groot gezin in een klein Twents dorp. Toen ze dertien was, bracht ze al melk naar het ziekenhuis voor haar te vroeg geboren broertje. Ze wist het toen nog niet, maar dat was het begin van een leven in dienst van anderen.

Ze wist het zeker, ze wilde verpleegkundige worden. Haar moeder zei dat ze daar niet sterk genoeg voor was. Ze ging toch.

In dit boek neemt Corrie de lezer mee door meer dan vijftig jaar zorg. Van de zware nachten in het Goois Kinderziekenhuis, waar ze als negentienjarige alleen verantwoordelijk was voor de kwetsbaarste kinderen. Via de beginjaren van de oncologie in de Daniel den Hoed Kliniek, waar ze meewerkte aan behandelingen die er toen nog nauwelijks waren. Tot de stille uren in het hospice, waar ze kopjes koffie uitdeelde en bij mensen zat die afscheid namen.

En dan komt de dag waarop de zorg een ander gezicht krijgt. Het is niet langer een patiënt of een bewoner. Het is Maas, de man met wie ze op 7 november 1963 de hele avond danste en nooit meer losliet.

Een leven lang zorg is geen groot literair verhaal. Het is eerlijker dan dat. Het is het verhaal van een gewone vrouw die nooit echt voor zichzelf koos, en daar zelden over klaagde. Geschreven voor de mensen die haar kennen en van haar houden. Herkenbaar voor iedereen die weleens meer heeft gegeven dan hij of zij had.

Details