Korte beschrijving/Annotatie

Reflectieve, essayistische tekst over de dubbelzinnigheid van liefde en verdriet. De passage benadrukt dat liefde tegelijk zoet en bitter is: nooit volmaakt, nooit volledig verzadigd of tevreden, maar juist door die spanning aangenaam en zuiverend. Daarnaast wordt het vermogen om diep geraakt te worden verbonden met kinderlijke gevoeligheid en met verdriet dat grenst aan gelukzaligheid. Volwassenheid verschijnt hier als verharding, terwijl tranen en ontroering herinneren aan een verzachting van het hart door leed. Centrale focus ligt op de verwevenheid van genegenheid, pijn, ontroering en innerlijke gevoeligheid.

Tekst achterflap

“Zeker, liefde is zo bitterzoet, en zolang we in deze wereld zijn, heeft ze nooit een volkomen zoete zoetheid, omdat ze niet volmaakt en ook nooit puur verzadigd en tevreden is, en toch blijft ze zeer aangenaam, terwijl haar bitterheid de zoetheid van haar zoetheid zuivert, zoals haar zoetheid de gratie van haar bitterheid aanscherpt.” (François de Sales, Traité de l’amour de Dieu)

“Als kind kennen we het verdriet dat grenst aan de gelukzaligheid. Als volwassene ben je daarvoor te hard geworden. Het tot tranen toe geroerd worden is een herinnering aan hoe het hart verzacht wordt door het leed.”

Beschrijving

“Zeker, liefde is zo bitterzoet, en zolang we in deze wereld zijn, heeft ze nooit een volkomen zoete zoetheid, omdat ze niet volmaakt en ook nooit puur verzadigd en tevreden is, en toch blijft ze zeer aangenaam, terwijl haar bitterheid de zoetheid van haar zoetheid zuivert, zoals haar zoetheid de gratie van haar bitterheid aanscherpt.” (François de Sales, Traité de l’amour de Dieu)

“Als kind kennen we het verdriet dat grenst aan de gelukzaligheid. Als volwassene ben je daarvoor te hard geworden. Het tot tranen toe geroerd worden is een herinnering aan hoe het hart verzacht wordt door het leed.”

Details