Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijk relaas over het overleven van een schipbreuk in 2014 in Indonesië en de nasleep daarvan. De ervaring verandert de hoofdpersoon lichamelijk en geestelijk en maakt mentale weerbaarheid tot een centraal uitgangspunt. Na terugkeer in Nederland zet ze haar vertrouwen in lichaam en uithoudingsvermogen om in topsport: naast haar studie geneeskunde ontdekt ze de Ironmantriatlon en kiest ze voor een professionele sportcarrière. De tekst verbindt overleving op open zee met het verleggen van fysieke en mentale grenzen, doorzettingsvermogen en het nastreven van ambitieuze doelen.

Tekst achterflap

‘Ze leek vijf jaar geleden in Indonesië haar dood tegemoet te zwemmen. Onlangs kwalificeerde triatlete Els Visser (29) zich voor de Ironman van Hawaï.’ NRC Handelsblad

Els Visser overleefde een schipbreuk en werd daarna topatleet: dit is haar ongelofelijke en inspirerende verhaal over veerkracht en doorzetten

Nog één keer sprak ik mezelf toe. ‘Dit is de race waar je het hele jaar naartoe hebt gewerkt. Je bent er klaar voor. Iedereen is hier voor jou, papa en mama, je vriendinnen. Vandaag ga je ze laten zien dat je de juiste keuze hebt gemaakt om prof te worden. Dat je alles wat je hebt meegemaakt niet voor niets hebt doorstaan.’

Luid klonk een scheepstoeter. De adrenaline schoot door mijn lijf. We waren vertrokken.

In Geen zee te hoog vertelt Els Visser hoe het was om een schipbreuk te overleven. Ze neemt je mee naar dat moment in 2014 in Indonesië waarna alles voor haar veranderde, zowel lichamelijk als geestelijk. Want de ramp deed haar beseffen wat het belang van mentale weerbaarheid is. De kracht die ze daar op zee in zichzelf ontdekte, zet ze nu in om haar grenzen in het dagelijkse leven te verleggen.

Haar bijzondere ervaring leerde Els vertrouwen op haar lichaam en uithoudingsvermogen. Bij terugkeer in Nederland blijft ze geneeskunde studeren maar ontdekt ze daarnaast ook haar ware talent: de Ironmantriatlon. Maar liefst 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en een marathon lopen van 42,2 km. Ze besluit professioneel triatleet te worden, wordt Nederlands kampioen in 2018 en slechts drie jaar na haar allereerste race eindigt ze hoog bij het wereldkampioenschap in Kona, Hawaï. Zelfs als ze er tijdens een race doorheen zit en het voelt alsof het niet meer gaat, weet ze dat ze nog een tandje bij kan zetten; ze overleefde ten slotte achttien uur op open zee. In Geen zee te hoog vertelt ze hoe iedereen zijn doelen kan bereiken met de juiste instelling. Met zichzelf als sprekend voorbeeld wil ze anderen motiveren en laten zien dat je meer kunt dan je denkt, misschien wel alles, als je maar op jezelf en op je eigen kunnen vertrouwt.

In de pers

‘Ze overleefde een schipbreuk, zwom acht uur voor haar leven en werd daarna triatleet. Zo iemand heeft iets zinnigs te vertellen over veerkracht en op jezelf vertrouwen.’ Happinez

‘Els Visser overleefde vier jaar geleden ternauwernood een schipbreuk in Indonesië. Zondag won ze in Maastricht haar eerste Ironmantriatlon. De triatlonzege van zondag was het nieuwste hoofdstuk in het achtbaanleven van Visser, dat vier jaar geleden tijdens een rondreis door Indonesië een drastische wending kreeg.’ de Volkskrant

‘Op Bali overleefde Els Visser een schipbreuk. Meer dan acht uur zwom ze voor ze een on bewoond eiland bereikte. De euforie van het overleven, bleek verslavend – Els besloot pro fessioneel triatleet te worden, en promoveerde onlangs ook nog in de geneeskunde.’ JAN

Beschrijving

‘Ze leek vijf jaar geleden in Indonesië haar dood tegemoet te zwemmen. Onlangs kwalificeerde triatlete Els Visser (29) zich voor de Ironman van Hawaï.’ NRC Handelsblad

Els Visser overleefde een schipbreuk en werd daarna topatleet: dit is haar ongelofelijke en inspirerende verhaal over veerkracht en doorzetten

Nog één keer sprak ik mezelf toe. ‘Dit is de race waar je het hele jaar naartoe hebt gewerkt. Je bent er klaar voor. Iedereen is hier voor jou, papa en mama, je vriendinnen. Vandaag ga je ze laten zien dat je de juiste keuze hebt gemaakt om prof te worden. Dat je alles wat je hebt meegemaakt niet voor niets hebt doorstaan.’

Luid klonk een scheepstoeter. De adrenaline schoot door mijn lijf. We waren vertrokken.

In Geen zee te hoog vertelt Els Visser hoe het was om een schipbreuk te overleven. Ze neemt je mee naar dat moment in 2014 in Indonesië waarna alles voor haar veranderde, zowel lichamelijk als geestelijk. Want de ramp deed haar beseffen wat het belang van mentale weerbaarheid is. De kracht die ze daar op zee in zichzelf ontdekte, zet ze nu in om haar grenzen in het dagelijkse leven te verleggen.

Haar bijzondere ervaring leerde Els vertrouwen op haar lichaam en uithoudingsvermogen. Bij terugkeer in Nederland blijft ze geneeskunde studeren maar ontdekt ze daarnaast ook haar ware talent: de Ironmantriatlon. Maar liefst 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en een marathon lopen van 42,2 km. Ze besluit professioneel triatleet te worden, wordt Nederlands kampioen in 2018 en slechts drie jaar na haar allereerste race eindigt ze hoog bij het wereldkampioenschap in Kona, Hawaï. Zelfs als ze er tijdens een race doorheen zit en het voelt alsof het niet meer gaat, weet ze dat ze nog een tandje bij kan zetten; ze overleefde ten slotte achttien uur op open zee. In Geen zee te hoog vertelt ze hoe iedereen zijn doelen kan bereiken met de juiste instelling. Met zichzelf als sprekend voorbeeld wil ze anderen motiveren en laten zien dat je meer kunt dan je denkt, misschien wel alles, als je maar op jezelf en op je eigen kunnen vertrouwt.

In de pers

‘Ze overleefde een schipbreuk, zwom acht uur voor haar leven en werd daarna triatleet. Zo iemand heeft iets zinnigs te vertellen over veerkracht en op jezelf vertrouwen.’ Happinez

‘Els Visser overleefde vier jaar geleden ternauwernood een schipbreuk in Indonesië. Zondag won ze in Maastricht haar eerste Ironmantriatlon. De triatlonzege van zondag was het nieuwste hoofdstuk in het achtbaanleven van Visser, dat vier jaar geleden tijdens een rondreis door Indonesië een drastische wending kreeg.’ de Volkskrant

‘Op Bali overleefde Els Visser een schipbreuk. Meer dan acht uur zwom ze voor ze een on bewoond eiland bereikte. De euforie van het overleven, bleek verslavend – Els besloot pro fessioneel triatleet te worden, en promoveerde onlangs ook nog in de geneeskunde.’ JAN

Details