Korte beschrijving/Annotatie

Intieme memoires over schrijven, taal en literatuur, waarin Michael Cunningham terugblikt op herinneringen, queer volwassen worden en de morele dilemma’s van verhalen vertellen. Centraal staat de spanning tussen wat taal wel kan uitdrukken en wat onzegbaar blijft, zoals verlangen, verdriet, schoonheid en waarheid. Het boek verbindt persoonlijke ervaringen, reflecties op kunst en literatuur, en fragmenten uit zijn leven als student en jonge volwassene.

Tekst achterflap

Michael Cunningham
Het onzegbare
Een leven in schrijven

Al op driejarige leeftijd begon Michael Cunningham obsessief namen van dingen te verzamelen: eik, Chevrolet, vink, tulp... Elk woord leerde hem de wereld iets beter te begrijpen, te beschrijven: deze verzameling markeert het begin van zijn levenslange liefdesverhouding met taal. Een band die uiteindelijk, misschien onvermijdelijk, leidde tot zijn schrijverschap.
In Het onzegbare vertelt Cunningham over zijn herinneringen en daarmee zijn reflecties op het schrijven. Elk prachtig moment verweeft hij met het volgende: wat onbesproken blijft, wat niet zwicht voor taal en wat nog gezegd moet worden.
Het onzegbare is een ode aan de literatuur en een intiem verslag van een leven dat Cunningham heeft besteed aan het verwoorden van wat niet verbeeld kan worden. Het blijkt dé drijfveer van de romanschrijver: de onmogelijkheid om de menselijke ervaring te vatten, en het onvermoeibare verlangen dat tóch te proberen.

Michael Cunningham (1952) is de auteur van onder meer De uren, in 1999 bekroond met de Pulitzerprijs. Het boek werd in 2002 succesvol verfilmd. Zijn laatste roman, de bestseller Dag, werd enorm enthousiast ontvangen.

‘In deze prachtig geschreven, intieme memoires reflecteert de Pulitzerprijs winnende auteur van De uren op queer volwassen worden, het schrijverschap en de morele dilemma’s van het vertellen van verhalen. Cunningham heeft de hedendaagse literatuur gevormd met zijn lyrische belichting van gewone levens. In dit boek onderzoekt hij de band tussen literatuur en leven, en vraagt hij zich af waarom kunst zowel troost biedt als verontrust, en waarom schrijvers blijven proberen te beschrijven wat taal niet toelaat: verlangen, verdriet, schoonheid en waarheid. Naast talloze pareltjes van wijsheid die je in je dagboek wilt overschrijven, onthult Cunningham details over zijn tijd als “rent boy”-prostitué tijdens zijn studententijd en als barman in een rieten rokje in zijn twintiger jaren, en verweeft hij die met verhalen die hij nog nooit eerder publiceerde, omdat ze te pijnlijk waren voor sommige personages toen die nog leefden.’
Oprah Daily

Over Dag:
‘Een meesterlijk boek. Cunningham beschrijft zowel het dagelijks leven als de onderliggende spanningen zorgvuldig, in een prachtige stijl die toch nergens de aandacht van het verhaal wegtrekt; ze tilt dat verhaal juist op naar een hoger, intenser niveau.’
Rob van Essen, NRC •••••

‘Cunningham excelleert toch vooral in het subtiel en met psychologisch inzicht schetsen van zijn personages en hun gedachtewerelden.’
Het Parool

‘Een van Michael Cunninghams grootste kwaliteiten als schrijver is zijn stilistische finesse. Al vanaf de eerste zinnen van het boek realiseer je je dat hier een meester aan het werk is. Cunningham maakt het matte huwelijk en de stroeve gezinssituatie schrijnend voelbaar, bijna meer tussen de regels door dan via het woordelijk benoemen van de situatie.’
de Volkskrant

Beschrijving

Michael Cunningham
Het onzegbare
Een leven in schrijven

Al op driejarige leeftijd begon Michael Cunningham obsessief namen van dingen te verzamelen: eik, Chevrolet, vink, tulp... Elk woord leerde hem de wereld iets beter te begrijpen, te beschrijven: deze verzameling markeert het begin van zijn levenslange liefdesverhouding met taal. Een band die uiteindelijk, misschien onvermijdelijk, leidde tot zijn schrijverschap.
In Het onzegbare vertelt Cunningham over zijn herinneringen en daarmee zijn reflecties op het schrijven. Elk prachtig moment verweeft hij met het volgende: wat onbesproken blijft, wat niet zwicht voor taal en wat nog gezegd moet worden.
Het onzegbare is een ode aan de literatuur en een intiem verslag van een leven dat Cunningham heeft besteed aan het verwoorden van wat niet verbeeld kan worden. Het blijkt dé drijfveer van de romanschrijver: de onmogelijkheid om de menselijke ervaring te vatten, en het onvermoeibare verlangen dat tóch te proberen.

Michael Cunningham (1952) is de auteur van onder meer De uren, in 1999 bekroond met de Pulitzerprijs. Het boek werd in 2002 succesvol verfilmd. Zijn laatste roman, de bestseller Dag, werd enorm enthousiast ontvangen.

‘In deze prachtig geschreven, intieme memoires reflecteert de Pulitzerprijs winnende auteur van De uren op queer volwassen worden, het schrijverschap en de morele dilemma’s van het vertellen van verhalen. Cunningham heeft de hedendaagse literatuur gevormd met zijn lyrische belichting van gewone levens. In dit boek onderzoekt hij de band tussen literatuur en leven, en vraagt hij zich af waarom kunst zowel troost biedt als verontrust, en waarom schrijvers blijven proberen te beschrijven wat taal niet toelaat: verlangen, verdriet, schoonheid en waarheid. Naast talloze pareltjes van wijsheid die je in je dagboek wilt overschrijven, onthult Cunningham details over zijn tijd als “rent boy”-prostitué tijdens zijn studententijd en als barman in een rieten rokje in zijn twintiger jaren, en verweeft hij die met verhalen die hij nog nooit eerder publiceerde, omdat ze te pijnlijk waren voor sommige personages toen die nog leefden.’
Oprah Daily

Over Dag:
‘Een meesterlijk boek. Cunningham beschrijft zowel het dagelijks leven als de onderliggende spanningen zorgvuldig, in een prachtige stijl die toch nergens de aandacht van het verhaal wegtrekt; ze tilt dat verhaal juist op naar een hoger, intenser niveau.’
Rob van Essen, NRC •••••

‘Cunningham excelleert toch vooral in het subtiel en met psychologisch inzicht schetsen van zijn personages en hun gedachtewerelden.’
Het Parool

‘Een van Michael Cunninghams grootste kwaliteiten als schrijver is zijn stilistische finesse. Al vanaf de eerste zinnen van het boek realiseer je je dat hier een meester aan het werk is. Cunningham maakt het matte huwelijk en de stroeve gezinssituatie schrijnend voelbaar, bijna meer tussen de regels door dan via het woordelijk benoemen van de situatie.’
de Volkskrant

Details