Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijke non-fictie waarin Kristien Hemmerechts na het overlijden van haar zus en moeder haar complexe band met hen onderzoekt. Die familiegeschiedenis wordt verbonden met haar zoektocht naar een eigen weg en naar nieuwe verbondenheid, onder meer via ‘vervangzussen’. In het levensverhaal van documentairemaakster Heddy Honigmann, met wie ze bevriend was en samenwerkte, herkent ze veel van zichzelf. Daarnaast beschrijft ze hoe ze haar angst voor mensen geleidelijk leerde overwinnen en sinds drie jaar opnieuw de mis bijwoont. Die hernieuwde religieuze betrokkenheid brengt haar een gevoel van verbondenheid met God, liefde, rust en kracht.

Tekst achterflap

Naar aanleiding van het overlijden van haar zus en haar moeder probeert Kristien Hemmerechts haar complexe relatie met hen te ontrafelen. Hoe bepalend ook, die relatie heeft haar niet verhinderd om met vallen en opstaan haar eigen weg te banen, én nieuwe banden te smeden, onder andere met ‘vervangzussen’.

In het levensverhaal van documentairemaakster Heddy Honigmann (1951-2022), met wie ze bevriend was en samenwerkte, herkent ze veel van zichzelf. Geleidelijk aan heeft ze haar angst voor mensen leren overwinnen. ‘Ik ben een vertrouwende,’ zegt ze met een vleugje zelfspot.

Kristien Hemmerechts woont sinds drie jaar opnieuw de mis bij. Het was alsof iemand – God? – langdurig op haar schouder tikte. Ze mepte de hand weg, ze wilde zelfs niet geloven dat die hand er was. Uiteindelijk gaf ze zich gewonnen. Ze stond zichzelf toe de verbondenheid met God te voelen, en vond liefde, rust en kracht.

Beschrijving

Naar aanleiding van het overlijden van haar zus en haar moeder probeert Kristien Hemmerechts haar complexe relatie met hen te ontrafelen. Hoe bepalend ook, die relatie heeft haar niet verhinderd om met vallen en opstaan haar eigen weg te banen, én nieuwe banden te smeden, onder andere met ‘vervangzussen’.

In het levensverhaal van documentairemaakster Heddy Honigmann (1951-2022), met wie ze bevriend was en samenwerkte, herkent ze veel van zichzelf. Geleidelijk aan heeft ze haar angst voor mensen leren overwinnen. ‘Ik ben een vertrouwende,’ zegt ze met een vleugje zelfspot.

Kristien Hemmerechts woont sinds drie jaar opnieuw de mis bij. Het was alsof iemand – God? – langdurig op haar schouder tikte. Ze mepte de hand weg, ze wilde zelfs niet geloven dat die hand er was. Uiteindelijk gaf ze zich gewonnen. Ze stond zichzelf toe de verbondenheid met God te voelen, en vond liefde, rust en kracht.

Details