Korte beschrijving/Annotatie

Poëzie waarin het lichaam wordt verkend in relatie tot zichzelf, de ander en de ruimte die het inneemt of verliest. Grond fungeert als lichaam, thuis, herinnering en plaats van verdwijnen. De tekst verbindt ontregeling en beweging met ontheemding, rouw, intimiteit en verlangen, in een taal die voortdurend langs breuklijnen en tijdelijke rustpunten schuurt.

Tekst achterflap

Hoe verhoudt een lijf zich tot zichzelf, tot de ander en tot de ruimte die het inneemt of verliest? Met alle zintuigen open verkent Lieke Gorter ‘grond’ als lichaam, als thuis, als herinnering en als plaats van verdwijnen. Met grip op haar registers trekt ze een taal op die weigert tot rust te komen, die continu langs pleisterplaatsen en breuklijnen scheert. Ontheemding, rouw, intimiteit en verlangen vormen de korrels in de caleidoscoop die Kom maar grond ons voorhoudt.

Beschrijving

Hoe verhoudt een lijf zich tot zichzelf, tot de ander en tot de ruimte die het inneemt of verliest? Met alle zintuigen open verkent Lieke Gorter ‘grond’ als lichaam, als thuis, als herinnering en als plaats van verdwijnen. Met grip op haar registers trekt ze een taal op die weigert tot rust te komen, die continu langs pleisterplaatsen en breuklijnen scheert. Ontheemding, rouw, intimiteit en verlangen vormen de korrels in de caleidoscoop die Kom maar grond ons voorhoudt.

Details