Korte beschrijving/Annotatie

Historische analyse van het nucleaire tijdperk, vanaf de eerste kunstmatige atoomsplijting in 1917 en de ontwikkeling van de atoombom tijdens de Tweede Wereldoorlog tot de Koude Oorlog en hedendaagse geopolitieke spanningen. De tekst onderzoekt het uitblijven van betekenisvolle wapenverdragen en waarom overheden kernwapens blijven verwerven. Daarbij komen de atoombom, de waterstofbom, de wapenwedloop, imperialisme, neokolonialisme en actuele nucleaire dreiging aan bod, met verwijzingen naar Rusland, China, Noord-Korea, India, Pakistan en Iran. Centraal staat de groeiende kans op nucleaire oorlog of een nucleaire aanslag.

Tekst achterflap

Het nucleaire tijdperk begon met de explosie van de eerste atoombom in de woestijn van New Mexico in juli 1945. De belangrijkste maker ervan, J. Robert Oppenheimer, citeerde bij die gelegenheid de Bhagavad Gita (‘het lied van de Heer’): ‘Nu ben ik de Dood geworden, de vernietiger van werelden.’ Daarmee legde hij de basis van de angst voor de bom – of beter gezegd, voor twee bommen: de atoombom en de waterstofbom.

In Het atoomtijdperk analyseert de veelgeprezen historicus Serhii Plokhy het falen om tot betekenisvolle wapenverdragen te komen en onderzoekt hij waarom overheden kernwapens blijven verwerven. Hij leidt de lezer van de eerste kunstmatige splijting van het atoom in 1917, via de race om een atoombom te ontwikkelen tijdens de Tweede Wereldoorlog en de wapenwedloop van de Koude Oorlog, naar het imperialisme, het neokolonialisme en de oorlogen die vandaag de dag worden gevoerd.

Terwijl regeringen hun wapenarsenaal opnieuw opbouwen, dreigen Rusland, China en Noord-Korea met nucleaire agressie, zijn India en Pakistan verwikkeld in voortdurende nucleaire rivaliteit, en lijken meer landen dan ooit – zoals Iran – bijna in staat om zelf kernwapens te produceren. Het atoomtijdperk legt de onmacht bloot die onze tijd beheerst, terwijl het gevaar van een nucleaire oorlog of aanslag steeds groter wordt.

Beschrijving

Het nucleaire tijdperk begon met de explosie van de eerste atoombom in de woestijn van New Mexico in juli 1945. De belangrijkste maker ervan, J. Robert Oppenheimer, citeerde bij die gelegenheid de Bhagavad Gita (‘het lied van de Heer’): ‘Nu ben ik de Dood geworden, de vernietiger van werelden.’ Daarmee legde hij de basis van de angst voor de bom – of beter gezegd, voor twee bommen: de atoombom en de waterstofbom.

In Het atoomtijdperk analyseert de veelgeprezen historicus Serhii Plokhy het falen om tot betekenisvolle wapenverdragen te komen en onderzoekt hij waarom overheden kernwapens blijven verwerven. Hij leidt de lezer van de eerste kunstmatige splijting van het atoom in 1917, via de race om een atoombom te ontwikkelen tijdens de Tweede Wereldoorlog en de wapenwedloop van de Koude Oorlog, naar het imperialisme, het neokolonialisme en de oorlogen die vandaag de dag worden gevoerd.

Terwijl regeringen hun wapenarsenaal opnieuw opbouwen, dreigen Rusland, China en Noord-Korea met nucleaire agressie, zijn India en Pakistan verwikkeld in voortdurende nucleaire rivaliteit, en lijken meer landen dan ooit – zoals Iran – bijna in staat om zelf kernwapens te produceren. Het atoomtijdperk legt de onmacht bloot die onze tijd beheerst, terwijl het gevaar van een nucleaire oorlog of aanslag steeds groter wordt.

Details