Korte beschrijving/Annotatie

Poëtische tekst over de coronaperiode en lockdown, waarin crisis, afzondering en ontregeling centraal staan. De tekst verbindt observaties uit natuur en stad met veranderde routines, gesloten publieke ruimte en de positie van de kunstenaar zonder publiek. Beelden als regenwormen in diapauze, beren in de stad, spatschermen, handgel en voedselpakketten schetsen een ontwrichte dagelijkse werkelijkheid. Tegelijk verschijnt Gaia als terugkerend motief dat de crisis in verband brengt met natuur en bezinning.

Tekst achterflap

*** P.C. Hooft-prijs 2024 ***

Gaia dringt zich als muze op. Wat is wijs. In tijden van lockdown de crisis louterend aanwenden. Regenwormen gaan in diapauze. Beren wagen zich in de stad, zo goed als uitgestorven. Ze lopen er snuffelstage en halen er kliko’s omver. De rasartiest lijdt, graaft zich in. De honger naar publiek knalt tegen de spatschermen op.

De ratrace gaat nimmer on hold. De escaperoom is vanwege corona gesloten.

Intelligent uit de lockdown. Nieuwe routines. We winnen alcohol terug uit de handgel van het voedselpakket. Gaia dringt zich als muze op. Nagels met rouwrandjes. Poëzie met de billen bloot.

Beschrijving

*** P.C. Hooft-prijs 2024 ***

Gaia dringt zich als muze op. Wat is wijs. In tijden van lockdown de crisis louterend aanwenden. Regenwormen gaan in diapauze. Beren wagen zich in de stad, zo goed als uitgestorven. Ze lopen er snuffelstage en halen er kliko’s omver. De rasartiest lijdt, graaft zich in. De honger naar publiek knalt tegen de spatschermen op.

De ratrace gaat nimmer on hold. De escaperoom is vanwege corona gesloten.

Intelligent uit de lockdown. Nieuwe routines. We winnen alcohol terug uit de handgel van het voedselpakket. Gaia dringt zich als muze op. Nagels met rouwrandjes. Poëzie met de billen bloot.

Details